شورای راهبری تحقیقات منابع طبیعی و آبخیزداری، سامانه‌‌ای ملی برای کاهش گسست پژوهش و اجرا

اولین حضور رسمی دولت در مدیریت اجرایی جنگل‌ها و مراتع کشور در سال ۱۲۹۹ خورشیدی در وزارت فلاحت و تجارت، با راه‌اندازی «اداره جنگلبانی» (در جنگل‌های شمال کشور) بود. وظیفه این اداره، که توسط عده‌ای به ‌نام مستحفظ با لباس متحدالشکل و علائم مخصوص در شمال کشور انجام می‌شد، عبارت بود از: نقشه‌برداری از جنگل‌ها، تفکیک جنگل‌های خصوصی از دولتی، تعیین جنگل‌های بکر و صنعتی از جنگل‌های مخروبه و بوته‌زار. این اداره در سال ۱۳۱۰ به دو اداره (یکی به مرکزیت رشت و دیگری شیرگاه) ذیل «سازمان جنگلبانی» و با همان وظایف توسعه یافت. سپس در سال ۱۳۱۷، دایره‌ای به ‌نام «دایره جنگل»، با همان وظایف، در اداره‌کل فلاحت، تأسیس و تصدی آن در سال ۱۳۱۸ به مرحوم دکتر کریم ساعی واگذار شد. این وظیفه در اسفند ۱۳۲۷ به «بنگاه جنگل‌ها»، که مشتمل بر چهار سرجنگل‌داری (به مرکزیت رشت، تنکابن، قائم‌شهر و گرگان) و 15 جنگل‌داری بود، واگذار شد. سپس «سازمان جنگلبانی ایران» در تیرماه سال ۱۳۴۶ با این اهداف و وظایف کلی، به تصویب سازمان امور اداری و استخدامی کشور رسید: اجرای قانون ملی‌شدن جنگل‌ها و مراتع مصوب سال ۱۳۴۱، حفظ و حراست و بهره‌برداری صحیح از جنگل‌ها و مراتع، ایجاد جنگل‌های مصنوعی و توسعه جنگل‌های موجود، انجام بررسی‌های مربوط به فرسایش خاک و سایر وسایل مربوط به جنگل و تعلیم و تربیت کادر لازم برای انجام وظایف محوله.